شعر مدیریتی

اولين شرط نفي گمراهي           دانش است و سواد و آگاهي
هر مديري كه در جهان باشد       بايد آگاه و كاردان باشد
ندهد هوشمند با تدبير               به فرومايه، كارهاي خطير

شرط احراز پست و جاه و جلال     نيست تنها سواد و علم و كمال
آنچه البته از مهمات است           بخت و اقبال و ارتباطات است
اي بسا دكتراي در فيزيك           شده صندوقدار در بوتيك
وي بسا كم سواد ناآگاه              شد رئيس فلان پژوهشگاه
ثانيا هيچ كس به آن مفهوم         نشود جامع تمام علوم
ليك در اين ولايت اي فرزند           همه در هر زمينه استادند
چه بسا يك عزيز شيميدان          بوده معمار در فلان استان
شده بعداً رئيس دهداري            بعد از آن هم مدير بهداري
بعد از آن، با فشار تشكيلات        عضو هيات مديره شيلات
پس از آن، طبق حكم در نامه       رفته در سازمان برنامه
بعداً از سازمان كه بيرون رفت       سردرآورده از وزارت نفت...
جان بابا، توهم در اين عالم          تا تواني، نگو نمي دانم
گيرم اصلا بدون تدبيري               كه مهم نيست، ياد مي گيري!