جبران خلیل جبران می نویسد:

هفت جا ، نفس انسانی خویش را حقیر دیدم؛

نخست ، وقتی دیدمش که به پستی تن می داد تا بلندی یابد.

دوم ، آن گاه که در برابر از پا افتادگان ، گردن فرازی می کرد.

سوم ، آنگاه که میان آسانی و دشواری مختار شد و امر آسان را برگزید.

چهارم ، آن زمان که گناهی مرتکب شد و با یادآوری این که دیگران نیز همچون او دست به گناه میزنند ، خود را دلداری داد.

پنجم ، آنگاه که خودپسندی خود را نشانه فضیلت پنداشت.

ششم ، آن گاه که زشتی چهره ای را نکوهش کرد ، حال آن که زشتی یکی از نقاب های باطن خودش بود.

هفتم ، آنگاه که از روی ناچاری و ضعف اراده، تحمیل شده ای را پذیرفت و شکیبایی اش را ناشی از توانایی دانست